Një ndërhyrje që ndali spastrimin etnik, riktheu shpresën dhe i hapi rrugën lirisë. 
Kur Kosova po përballej me shfarosje, bota zgjodhi të veprojë. NATO ndërhyri. Shqiptaria u bë një. Ishim një. Në dhimbje, në qëndresë, në besim.
Shqipëria u kthye në strehë, në familje, në mbështetje pa kushte për çdo shqiptar që kishte nevojë. Ishte një moment kur solidariteti nuk u tha, por u jetua. 
Bashkë dëshmuam se ka momente kur forca, kur vihet në shërbim të jetës, nuk është zgjedhje; është detyrim.
24 Marsi mbetet kujtesë se liria nuk erdhi rastësisht. Ajo erdhi sepse të gjithë bashkë vendosën të mos qëndrojnë duarkryq. 
Gjithmonë bashkë. Krenarë. Mirënjohës. 
