■ Të nderuar bashkëpartiakë, të nderuar qytetarë,
Pas një periudhe të gjatë analize dhe reflektimi, kam vendosur të tërhiqem nga jeta partiake dhe nga çdo funksion që kam mbajtur deri më sot në Aleancën për Shqiptarët.
Ky nuk është një vendim i lehtë për mua, sepse gjatë gjithë kësaj rruge kam dhënë zemrën, mundin dhe shpirtin tim, madje edhe më shumë se kaq. Kam njohur bashkëpunëtorë besnikë e të palodhur, ashtu siç kam njohur edhe të tillë që nuk e përballuan rrugëtimin e gjatë e plot sfida.
Gjatë këtyre dhjetë viteve kam pasur fatin të njoh njerëz të përkushtuar, miq të sinqertë dhe bashkëpunëtorë të devotshëm. Kemi përjetuar beteja që kanë lënë gjurmë tek ne, ashtu siç kemi lënë gjurmë edhe ne në ato beteja.
Ky rrugëtim ka qenë i njëmend dhe i vërtetë. Në këto vite debatesh, kritikash e përplasjesh mund të ketë ndodhur që të kemi bërë diçka edhe me tepri, e nëse dikush është ndier i prekur apo i lënduar nga fjala apo veprimi im, ky është momenti që t’i kërkoj ndjesë. Gjithmonë kam thënë bindjet dhe të vërtetat e mia pa llogaritur koston që mund të sillnin ato. Edhe kur ato nuk ishin popullore, kam zgjedhur të mos i fsheh, sepse e vërteta dhe e nesërmja kërkojnë guxim.
Përgjatë kësaj ecjeje partiake e publike kam pasur nderin të mbaj përgjegjësinë si sekretar i përgjithshëm dhe më pas si nënkryetar, dhe kjo ka qenë e mundur vetëm falë mbështetjes së njerëzve dhe aktivistëve të Aleancës për Shqiptarët, të cilëve u shpreh falënderim të veçantë, pa harruar të falënderoj edhe votuesit e Frontit Europian dhe të Besëlidhjes Aleanca Kombëtare për Integrim, që më kanë dhënë mbështetjen e tyre në çdo veprim tonin.
Jam gatuar në një ambient familjar, politik e kombëtar; i lindur brenda një familjeje që kishte zgjedhur mbijetesën herë përmes bujqësisë e herë përmes gurbetit, për të vetmen arsye: të mundë, të rezistojë e të përplaset më lehtë me regjimin jugosllav. Jam rritur mes dy vëllezërve që mbetën pa emra deri në klasë të parë, sepse regjimi nuk lejonte emra shqiptarë “irredentistë”; rritur e rrethuar me të burgosur politikë, të diferencuar e të përndjekur; rritur me frymën e rilindjes kombëtare dhe të atdhedashurisë, frymë që do të më mbajë gjithmonë, pavarësisht rolit që jeta mund të më ofrojë.
Kam aq shumë për të treguar… Uroj që një ditë të kem guximin t’i hedh në letër të gjitha ato ndodhi e procese.
Vendi ynë, Maqedonia e Veriut meriton të ngritet si një shtet i lirë dhe i barabartë për të gjithë qytetarët e saj. Shumë sfida janë kaluar, dhe shumë të tjera duhet të përballohen me kujdes, guxim dhe maturi. Na mbetet detyrë e përbashkët, si shqiptarë, maqedonas, turq, vllehë, boshnjakë e të tjerë, të ndërtojmë këtë vend si një shtëpi të dashur dhe të respektuar nga të gjithë.
Do të vazhdoj të jem mes jush, por tashmë në një vallëzim më të lirë e pa koreografi – një solist që ndoshta do ta ketë të vështirë të luajë vetëm, por që do ta bëjë me shpirt të lirë dhe me dashuri për njerëzit.
Me respekt dhe mirënjohje për të gjithë,
Krenar Lloga
■ Почитувани сопартијци, почитувани граѓани,
По подолг период на анализа и рефлексија, одлучив да се повлечам од партискиот живот и од сите функции што досега сум ги извршувал во Алијансата за Албанците.
Ова не е лесна одлука за мене, затоа што во текот на целиот овој пат ја вложив својата енергија, срце и душа, па дури и повеќе од тоа. Имав чест да запознаам верни и неуморни соработници, како и такви што не го издржаа долгиот и предизвикувачки пат.
Во изминатите десет години имав можност да запознаам посветени луѓе, искрени пријатели и оддадени соработници. Заедно поминавме низ битки што оставија трага во нас, исто како што и ние оставивме трага во тие битки.
Ова мое политичко патување секогаш беше искрено и вистинско. Во текот на дебатите, критиките и судирите, можно е понекогаш да сум претерал. Доколку некој се почувствувал повреден од мојот збор или однесување, искрено му се извинувам. Секогаш сум ги кажувал своите ставови, убедувања и вистини без да ја пресметувам цената што тие можат да ја носат. Дури и кога тие не биле популарни, сум одбрал да не ги сокријам, затоа што вистината и иднината бараат храброст.
Во овој период имав чест да ја извршувам функцијата генерален секретар, а подоцна и потпретседател на партијата. Ова беше можно единствено благодарение на поддршката од членовите и активистите на Алијансата за Албанците, на кои им упатувам искрена благодарност. Не ги заборавам ниту гласачите на Европскиот фронт и на Националната Алијанса за Интеграција, кои ја покажаа довербата во нашето дејствување.
Јас сум израснат во семејна, политичка и патриотска средина; роден во семејство кое избрало опстанок понекогаш преку земјоделство, а понекогаш преку печалба, единствено за да може полесно да се спротивстави и да се соочи со југословенскиот режим. Израснав меѓу двајца браќа кои останале без имиња до прво одделение, бидејќи режимот не дозволувал „иредентистички“ албански имиња; израснав опкружен со фамилијарни политички затвореници, диференцирани и прогонувани, воспитан со духот на националната преродба и патриотизмот – дух кој секогаш ќе ме поддржува, без оглед на улогата што животот ќе ми ја понуди.
Имам многу што да раскажам… Се надевам дека еден ден ќе најдам храброст сето тоа да го ставам на хартија.
Северна Македонија заслужува да се издигне како слободна и еднаква држава за сите нејзини граѓани. Многу предизвици се надминати, а многу други сè уште треба да се соочат со внимание, храброст и мудрост. Ни останува заедничка обврска, како Албанци, Македонци, Турци, Власи, Бошњаци и други, да ја изградиме оваа земја како дом сакан и почитуван од сите.
Ќе продолжам да бидам меѓу вас, но отсега во еден послободен и независен пат – како солист што можеби ќе има тешкотии да игра сам, но ќе го направи тоа со слободен дух и со љубов кон луѓето.
Со почит и благодарност,
Кренар Лога
